Nas terras de Pondal

Venres, 03 de xullo de 2009

Haivos cousas ben curiosas, de certo. Recibir “agasallos” en forma de traxes carísimos pode saír de balde, pero mercar patacas na feira de Carballo pode supoñer a saída dun posto de máximo nivel. A cousa funciona así.

Alberto Sáiz, até agora director do CNI, é unha persoa relativamente coñecida por Carballo. Casado cunha muller desta localidade, a súa presenza na nosa vila nunca pasaba inadvertida posto que, debido ao seu cargo, sempre ía acompañado de numerosa escolta. Por iso, as súas frecuentes visitas a Carballo case sempre eran posteriormente relatadas nos xornais, polo facilmente documentábeis.

Alberto tiña mercado patacas en Carballo e Coristanco milleiros de veces, seica, antes de ser director do CNI e mentres o foi. Pero agora resulta que o xornal El Mundo se lanzou a unha campaña de acusacións contra el, sinalando que os pagamentos se fixeron con cargo aos fondos do estado.

Non imos ser nós quen defendamos a unha persoa que non tratamos, nin poñer a man no lume sobre o feito de con que diñeiros se pagaron esas patacas, pero tamén é ben curioso que un xornal coma este, que pasa por alto centos de “despistes” da dereita española indague agora con que paga a súa compra miúda unha persoa que, de certo, non ten ningún problema para chegar a final de mes nin para pagar as súas necesidades de abastecemento no eido da pataca (que tampouco está tan cara).

Din en El Mundo que non só compraba para si, senón que mercaba producións enteiras para regalar. Aínda o haberá que propoñer como bergantiñán do ano, se tal difusión fixo da pataca da nosa bisbarra!

Martes, 30 de xuñ0 de 2009

Pode alguén dar leccións do contrario do que predica? Pode sequera sementar dúbidas un xornal como La Voz sobre a coherencia lingüística dos/as deputados/as nacionalistas? Que lexitimidade pode ter o “último editor indeppendente”? Repetímolo unha vez máis, amor propio e BOICOZZZZZ!!!!

Luns, 29 de xuño de 2009

Aínda que son moitas as voces que veñen reivindicando, dende hai xa ben de tempo, que Ricardo Carvalho Calero merece ser homenaxeado co día das letras, finalmente o ano 2010 tampouco será o seu ano.

Se ben é certo que Carvalho Calero merece esta distinción, o escollido finalmente para o vindeiro ano é Uxío Novoneyra. E tamén é certo que non menos o merece o poeta do Courel. De toda a inmensa obra de Uxío, hai versos que non se poden esquecer. Por exemplo, aqueles que berraban “Galiza, será a miña xeneración quen te salve? // Irei un día do Courel a Compostela por terras liberadas? // Non! A forza do noso amor non pode ser inútil!”.

Velaquí o enlace á páxina que dende hai de tempo traballou por esta homenaxe, e uns versos do propio autor do Courel.

Domingo, 28 de xuño de 2009

Un novo país, neste caso Honduras, semella estar ás portas dun golpe de estado militar. Isto, que debería ser recriminado por calquera persoa de ben (que diría a prensa española se no seu día os medios internacionais tivesen apoiado o golpe do 23-F?) non é así nas “mentes pensantes” madrileñas.

O xornal El País, no canto de criticar o posíbel golpe de estado e avalar o goberno democrático, decide aproveitar a súa influencia para cargar as tintas contra o actual presidente democraticamente elixido. O seu delito? Seica é “partidario” das teses de Hugo Chávez.

Non hai que ser demócratas neste mundo, non, o que hai que ser é “dos deles”, dos imperialistas. Ou estás con quen goberna o mundo, ou todos os seus látigos te fustigarán.

Sábado, 27 de xuño de 2009

Cando están para cumprirse 25 anos da chegada a Galiza dos restos de Castelao, facemos nosas as palabras de Avelino Pousa Antelo, presidente da Fundación Castelao, reivindicando que non todo vale, que quen despreza un país non pode reivindicar para si as palabras de quen o defendeu con todas as súas consecuencias.

Xa o dixo Celso Emilio Ferreiro (e musicouno Miro Casabella): “Olla meu irmán honrado // o que acontece con Daniel, // os que o tiñan desterrado // agora falan ben del”. E isto acontecerá tamén mañá, de seguro, no 25 aniversario da traída dos seus restos, en que quen máis despreza este país, Feijoo e a súa xente, reivindicarán a Castelao, e falarán dos seus debuxos, do seu amor á terra… e soterrarán baixo palabrerío vacuo o verdadeiro significado do rianxeiro.

Galiza está en débeda co seu maior patriota, co seu maior referente moral en toda a historia, e non debe permitir que se tome o seu nome en van. Velaquí a reportaxe que aquel día transmitiu a TVE en Galiza coa chegada dos restos (por certo, á locutora despedírona “ipso facto”, seica non foi o suficientemente aséptica, non quixo obviar suficientemente o perfil do homenaxeado).