Nas terras de Pondal

Luns, 21 de xaneiro de 2008 

Este ano 2008 remata o cuarto reinado da familia Bush á fronte da casa branca estadounidense, despois de dous mandatos de Bush pai, a comezos da década dos noventa, e nos estertores xa do segundo mandato de George W. Bush.

Para quen miramos con certo escepticismo todo o que ocorre no país que decide e condiciona grande parte da política internacional, semella que pouco cambiará. EEUU é un país onde reina o bipartidismo, xa que, aínda que en teoría as eleccións son libres e abertas, só dúas alternativas políticas,  a demócrata e a republicana, teñen opcións serias de ocupar o mando.

Na historia recente puidemos ver gobernos dunha ou doutra cor, novos e vellos podemos lembrar os gobernos republicanos das dúas sagas Bush e demócratas da parella Clinton-Al Gore (agora reconvertido a líder do movemento ecoloxismo a bordo do seu “jet” privado, que cousas hai que ver!), e non achamos grandes diferencias: ambos propugnaron guerras, ambos interviñeron descaradamente na política interna doutros países, ambos apoiaron a ditadores ao longo e ancho do planeta…

 Non obstante, e aínda a uns meses vista de que finalice o mandato de George W. Bush, quen dacordo coa lexislación ianqui non pode aspirar a un novo mandato, comezou xa a carreira, en forma de eleccións primarias en cada un dos dous grandes partidos. Estas eleccións serán as que determinen que dous candidatos/as optan á casa branca.

O bando demócrata é o que semella ofrecer maior actractivo, xa que aporta novidades á carreira presidencial. Por un lado, Hillary Clinton, unha das candidatas mellor posicionadas, porque sería a primeira muller que, de conseguilo, accedese á presidencia, mantendo, iso si, o factor familiar: se George W. Bush foi sucesor (con mandatos polo medio) de seu pai, Hillary podería ser sucesora do seu marido, Bill Clinton. Pola outra banda, o segundo candidato con opcións serias de ser o aspirante demócrata é Barak Obama, quen podería ser, tamén de conseguilo, o primeiro candidato de cor en gobernar EEUU.

Podes facer un seguimento ao día a través do portal de novas en galego, Vieiros.

Domingo, 20 de xaneiro de 2008

O 25 de xullo é o Día da Patria Galega, mais esta data puido ter sido outra. Durante tempos o nacionalismo propuxo e reivindicou a data do 17 de decembro, data na que se conmemora o asasinato do Mariscal Pardo de Cela.

Pardo de Cela foi, quizais por propio interese, ben é certo, o símbolo da resistencia galega. Foi un dos últimos nobres galegos que opuxo resistencia á expansión e asimilación que se propugnaba dende a Castela dos Reis Católicos.

Para abundar na súa figura, velaquí o enlace a un interesante artigo do deputado Bieito Lobeira, “www.gznacion.com/bieitolobeira/index.php?cod=92“.

Tamén pode ser do voso interese a web que puxeron en marcha dende a Asociación Cultural Mundo da Galea, coa colaboración da Consellería de Innovación e Industria, “www.pardodecela.com“.

Sábado, 19 de xaneiro de 2008

Nun acto coa prensa, o Presidente da Xunta e máximo responsábel do Partido Socialista de Galicia, Emilio Pérez Touriño, retrucaba ao BNG, dicindo que non era este o único que aspiraba a representar a Galiza, e sinalando a plena autonomía do PSdeG a respecto do PSOE.

É paradóxica esta afirmación. De ser falsa, como moito nos tememos, por mentireira. De ser certa, tanto peor. Reparade nun feito: alguén recorda nos últimos tempos que os/as deputados/as do PSdeG en Madrid votaran cousa distinta ao que ditaminase o PSOE? E acaso non se ten visto o noso país perxudicado por innumerábel número de decisións centrais nos últimos tempos (véxanse os recurtes na cuota láctea, na distribución da produción entre astaleiros galegos e doutras zonas do estado, na cota pesqueira…)? Pois entón, se tiñan autonomía e non votaron pensando en Galiza, tanto peor!

Tamén, é paradoxal que Touriño achaque ao BNG que, cando se aprobou o actual estatuto galego,  o nacionalismo non estivese traballando a favor, cousa que si fixo o PSdeG. É paradoxal porque o que non di é que o nacionalismo estaba traballando por máis, por máis marco competencial, por algo máis que esa cativa autonomía que nos concederon. E é paradoxal porque hoxe semella que as tres forzas políticas están dacordo en pedir máis. Logo, o único que fixo o nacionalismo foi entender dende o comezo que mereciamos bastante máis. En fin…

Tamén son ben chamativas as declaracións de Esperanza Aguirre, a “popular” presidenta de Madrid, quen afirmaba que o novo número dous do PP nesa comunidade, Manuel Pizarro, era o “candidato de la gente que trabaja y quiere trabajar sin buscar privilegios ni soportar injusticias ni arbitrariedades» e tamén el «candidato de los jóvenes que quieren encontrar oportunidades».

Non acabo de ver eu que o ex-presidente de Endesa, entre outros altos cargos, sexa o mellor candidato-representante da clase traballadora. Se nese senso é o mellor que teñen, puf…

E sobre o da mocidade só hai que escoitar as primeiras declaracións do aludido, quen declarou que de non ter aceptado “no podría mirar a la cara ni a María San Gil ni a las familias de Manuel Giménez Abad [presidente do PP aragonés asasinado por ETA] o de Miguel Ángel Blanco”.

Isto é, asumindo o discurso máis reaccionario da dereita, nada máis chegar, volvendo sacar o reiterado tema da ETA para facer política e pedir o voto. Isto é o que lle queren ofrecer á nosa mocidade?

Venres, 18 de xaneiro de 2008

Nesta primeira fin de semana de existencia do blog, apuntamos na axenda colectiva algúns concertos e eventos que terán lugar na nosa bisbarra estes días.

Así, a sala carballesa La Reserva, tan habitualmente proporcionando espectáculos de música ao vivo, achéganos hoxe venres dúas bandas de rock ‘n’ roll que están a nacer na Galiza, Los Crueles (A Coruña) e The Passadenas (Pontevedra). Mañá sábado subirá ao escenario o grupo de hip - hop Duque Sam, que chega dende O Porriño.

A sala Los Ochenta, pola súa banda, segue tamén a ofrecer música, e entre outras actuacións dará cabida hoxe á presenza de Grito Negro, grupo que chanta as súas orixes na vila de Malpica de Bergantiños.

Mentras, un carballés de éxito, o monologuista Rober Bodegas actuará mañá na Coruña, no local La Oficina.

O pub D’Anton, da Laracha, adianta tamén que en breve (o 2 de febreiro) terá un novo concerto dentro da rede de música ao vivo, desta volta coa actuación de Le Punk.

Noutro sentido totalmente distinto, o Concello de Carballo vén de presentar a programación dos Venres Culturais, que se espallará nos vindeiros meses e que da cabida ás máis diversas actividades:  teatro (coa presenza de Pistacatro ou Teatro do Morcego),  música, maxia…
Sinalar a posta en marcha de Docespop, que incluirá varios concertos de música pop nos vindeiros meses, e a proxección de diversos documentais, entre eles, podemos destacar “As encrobas: a ceo aberto”, video documental de recente creación e que rememora os sucesos acontecidos en Cerceda a mediados dos anos 70, documental que aventuramos será de moito interese.

Tamén, en colaboración co Concello de Carballo, a Asociación Cultural Lumieira trae a Carballo ao ciclista Óscar Pereiro, único galego gañador do Tour de Francia, quen estará no Pazo da Cultura nun acto aberto o vindeiro día 28.

O Concello de Carballo oferta tamén, no Pazo da Cultura e até marzo, a exposición “O mar nos fondos da colección Caixa Galicia”, exposición que recolle a obra pictórica e escultórica dos máis salientábeis artistas galegos deste último século, tendo como fío e denominador común as referencias ao mar.

Xoves, 17 de xaneiro de 2008

Hoxe recomendamos un par de artigos que fan referencia a un tema que está no debate social destes días.

Trátase do dereito das mulleres a decidir sobre o futuro dos seus embarazos, un tema que sempre atopou a oposición frontal da Igrexa e dos sectores máis reaccionarios da sociedade, entanto que o PSOE optou por unha postura a dúas augas, sen dicir nunca que non, mais opoñéndose aos pasos adiante nesta materia.

Neste escenario, tivo que ser só o nacionalismo quen traballase e traballe aínda hoxe para tentar conseguir o dereito das mulleres a decidir sobre o seu propio futuro e o dos seus embarazos.

Hoxe, pois, recomendamos primeiramente un artigo da deputada nacionalista Ana Pontón, quen fai uns meses presentara unha iniciativa parlamentar para reclamar un cambio lexislativo neste aspecto, e quen no seu artigo reflexiona precisamente sobre o marco legal do aborto e as situacións que se xeneran, onde abortar é, moitas veces, máis que unha cuestión de conciencia, unha cuestión económica. Velaquí o enlace: www.gznacion.com/web/diccionario.php?ide=219&pag=0.

Igualmente, recomendamos a lectura dun artigo de Encarna Otero, que leva por título “Eu tamén abortei” (que,  agardamos que co seu permiso, collemos tamén para titular esta nova) e que, máis que unha ficción, podería ser o título dunha iniciativa na que máis dunha ducia de mulleres (entre elas a propia Encarna Otero) se autodenunciaron por abortos ilegais para protestar, deste xeito, contra os feitos acaecidos estes días, co peche de varias clínicas e a sucesión de denuncias contra mulleres acusadas de abortar. Velaquí o enlace: www.vieiros.com/opinions/opinion/303/eu-tamen-abortei.

Mércores, 16 de xaneiro de 2008

Os medios de comunicación asolágannos hoxe cunha nova triste noticia nas costas galegas e longas análises sobre por que tivo que volver acontecer.

 Desta volta chamouse “Cordero”, pero antes foron o “Siempre Casina”, o “Bahía”, o “Nuevo Pilín”, o “Isurus I”… e así un longo etcétera, até computar máis de 150 mortes no mar apenas nas últimas dúas décadas.

 Do presente naufraxio restan, polo de agora, un falecido, catro desaparecidos e tres supervivintes, entre estes un mozo das nosas terras, da vila de Ponteceso, que neste momento se atopa ingresado e a quen desexamos o mellor.

 A estas alturas todo o mundo se pregunta por que habendo regulamentación que limita o traballo no mar en casos de temporal dende o ano 1999 estaban esta e outras embarcacións faenando en circunstancias tan adversas; que acontece cos barcos de nova fabricación, xa que a data de moitas embarcacións afundidas é moi recente…

En fin, todos e todas agardamos e desexamos que as nosas costas non teñan que volver vivir unha traxedia deste tipo, e o noso apoio ás familias dos afectados.

Martes, 15 de xaneiro de 2008

Na serie “Xente na rede”, presentamos ao colectivo Ciberirmandade da fala.

 A Ciberirmandade da fala é posibelmente un dos colectivos máis veteranos en defensa e espallamento da lingua galega na rede, senón o que máis.

 A través da súa páxina web (www.ciberirmandade.org) desseñan campañas e actividades que, coas facilidades que ofrece a rede, permiten a quen así o queira, cun moi cativo esforzo, poñer o seu gran de area para conseguirmos o espallamento da lingua galega e o avanzo do proceso normalizador.

A Ciberirmandade da Fala, nada xa no ano 1996, é un proxecto aberto, e como eles mesmos sinalan, admiten aportacións de todo tipo: suxerencias, críticas, propostas de traballo…

Se de verdade che preocupa a atúa lingua, non deixes de visitalos: “www.ciberirmandade.org“

Boas, saudiños a todas as xentes das terras de Bergantiños, a todas as xentes das terras de Pondal.

Hoxe, 14 de xaneiro de 2008, nace este novo blog que pretende dar traslado de novas, aconteceres, opinións… que teñan a ver coas terras de Pondal, no seu dobre sentido, como bergantiñán, primeiro, e como galego, e todo isto dende unha óptica de país, na nosa lingua e pensando en nós mesmos/as, sen irmos contra ninguén mais reivindicando a nosa xente, a nosa terra, a nosa lingua e cultura.

 Como remate a este saúdo, déixovos a letra do himno galego (nestas datas en que lla andan buscando ao español), esa que seica lle van meter na cachola aos nosos cativos e cativas, e que foi un dos máis importantes herdos que nos deixou este bo bergantiñán:

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.