Nas terras de Pondal

Martes, 19 de febreiro de 2008

Hoxe é, de certo, un día bastante completo no informativo, tanto no plano máis próximo como na actualidade do mundo, que vive momentos de certa convulsión. Xa que logo, unha breve reseña de algunhas cousiñas interesantes sobre as que botar un ollo na prensa do día.

Un alcalde fóra de si

Sempre se di que en política as formas son fundamentais, por iso é noticia cando algún perde as formas. O caso de hoxe é bastante significativo, porque non falamos dun calquera.

Xosé Crespo é alcalde de Lalín, un home de peso dentro do Partido Popular e até fai ben pouco presidente da FEGAMP, é dicir, representante da clase política local e do conxunto dos concellos do país. Por iso, por non ser Xosé Crespo un calquera, as súas palabras, nas que fala de meter cartas no cu e chimpar os dentes doutras persoas da clase política, son un claro exemplo do que non deben ser quen nos gobernan.

Onde estará a “Mesa por la libertad lingüística”?

A Mesa pola Normalización Lingüística vén de facer públicas arredor de corenta denuncias por discriminación por causa de lingua no noso país. Recóllense, nas denuncias, comentarios do tipo “Burra, no hables lenguas menores” e cousas polo estilo (literais).

En fin, ante este escenario, agardamos a presenza pública da Mesa por la Libertad Lingüística e de Galicia Bilingüe, que xa que din defender que neste noso país se poida falar en calquera das dúas linguas indistintamente, supoñemos que arestora estarán indignadísimos e non tardarán en saír aos medios. Ou quizais non?

Cosova e a resposta española

Falabamos onte da recente proclamación de independencia de Cosova, e de como o mundo semellaba dividido entre quen se propuñan aceptar o voto unánime do parlamento cosovar e quen, caso de Serbia ou Rusia, se opoñen frontalmente.

Neste escenario internacional, sorprende ver a postura española, quen, contrariamente á maioría de países da UE (como Francia, Italia ou Gran Bretaña) manifestou estar en contra da decisión cosovar. Quizais isto se deba, en grande medida, ao feito de estarmos en precampaña e ás relacións - analoxías que moita xente poida querer establecer coas reivindicacións galegas, vascas ou catalás.

De feito, é moi interesante o artigo que hoxe publica Vieiros, no que se recolle a valoración da prensa internacional sobre a postura española, na que semella que medio mundo interpreta o medo do goberno español desa maneira.

É triste que isto sexa así. Para nós polo menos, o voto unánime dun parlamento é unha expresión de democracia; pretender que a decisión de terceiros países poida valer máis que a decisión dun pobo cuestiona moi moito a forma en que, cando menos os antiimperialistas, pensamos que debe rexerxe o mundo.  Por que non deixar que o pobo cosovar decida?

Vaise Fidel Castro

É e vai ser durante os vindeiros días portada en case toda a prensa mundial, así que tempo haberá para abordar causas e consecuencias.

Fidel Castro, despois de medio século no poder en Cuba, anuncia que renuncia á presidencia. Despois de intentos de asasinato e décadas de bloqueo internacional, tanto político como económico, só a súa débil saúde foi quen de apartalo do poder.

Sen dúbida, Cuba será, nos vindeiros anos, un escenario interesante no que se decidan moitas relacións internacionais. Haberá que presentar atención.  

Luns, 18 de febreiro de 2008

Os balcáns marcaron a unha xeración de cidadáns do mundo, que xantaron e cearon a diario durante anos cunha das primeiras guerras televisadas case en directo. En pouco máis dunha década, o estado de Iugoslavia ficou feito anacos. Na data de hoxe, un dos territorios da antiga Iugoslavia, Cosova, vive un momento crucial para o seu futuro.

Un pouco de historia

Cosova é un pequeno territorio que até agora ven formando parte de Serbia (trala desintegración de Iugoslavia), de algo máis de 10.000 quilómetros cadrados e uns 2.2 millóns de habitantes.

Pese ao dominio serbio, a maioría da poboación cosovar é de orixe albanesa. De feito, durante o mandato de Milosevic, o gobernante serbio procurou aumentar a proporción de cidadanía serbia no territorio e reduciu o nivel de autonomía do territorio, tentando coutar as esperanzas de autogoberno cosovares.

Durante a guerra dos balcáns, Milosevic liderou unha das maiores limpezas étnicas que se recordan, aniquilando moita poboación de orixe albanesa. Rematada a guerra, caído Milosevic, sucedéronse episodios de vinganza, que fixeron que a paz aínda hoxe non sexa unha realidade, e o territorio segue baixo goberno da OTAN, con forte presenza militar.

O que terá que pasar

O parlamento cosovar vén de proclamar, por unanimidade, a súa independencia, feito que non é apoiado por Serbia. Nas rúas, o escenario é de festa, e milleiros de cidadáns desprazáronse á capital para participar dos festexos. Mentras, no escenario político, xógase unha partida de xadrez.

Kostunica, primeiro ministro serbio, vén de calificar o acontecido como a proclamación dun estado falso que viola o dereito internacional, e Rusia está a tentar facer valer a súa posición de forza na orde internacional para que non se recoñeza o novo estado.

Da outra banda, até sete países (entre eles EEUU, Gran Bretaña ou Francia) veñen de respaldar o proceso, e a OTAN vén de sinalar que non permitirá que a forza volva irrumpir na zona.

Nun momento coma este, dende o nacionalismo queremos reivindicar, máis unha vez, o dereito dos pobos a decidir o seu futuro, sen imposicións nen violencia. Se Cosova quere formar un estado (como semella ser trala aprobación da proposta polo voto UNÁNIME do seu parlamento), non debe ser ningún outro país quen decida pola poboación cosovar.

Domingo, 17 de febreiro de 2008

María Reimóndez é unha desas mulleres especiais que nos deixan os tempos actuais.  Con tan só trinta e dous anos, é unha escritora xa recoñecida nas letras galegas, onde ten publicado títulos como “O club da calceta” ou “Moda galega”, e gañado premios como o Rúa Nova ou o Minerva, ademais de ser finalista do Premio Xerais.

Pero o que convirte en especial a María Reimóndez é quizais a súa dedicación desinteresada aos demais. É presidenta e fundadora da ONG Implicados/as no Desenvolvemento, coa cal pasou longas estadías na India, onde traballaron fundamentalmente con colectivos de mulleres.

Na actualidade, coa súa ONG, está traballando noutro lugar do mundo nunha complexa situación: Etiopía. Semana a semana, podemos facer seguimento da súa estadía no continente africano a través das súas colaboracións na web, relatos que recomendamos.

Sábado, 16 de febreiro de 2008

Xa que escomeza a fin de semana e hai un pouco máis de tempo libre, recomendamos algúns artigos que voan pola rede e que nos poden axudar a reflexionar sobre a realidade e as liortas políticas que enchen os medios de comunicación.

Primeiramente, un artigo de Alba Nogueira, que aborda con moito acerto a polémica xurdida dende que o alcalde de Lugo e algúns outros socialistas de relevo decidiron boicotear o consorcio galego de servizos sociais. Aprofunda na hipocresía de quen cuestiona a xestión de proxectos do ámbito galego e aplaude sen rechistar, por exemplo, as políticas do goberno do estado en materia de vivenda, cando son competencia exclusiva galega.

Despois, un artigo-relato de Susana de la Gala, que aborda unha situación concreta, pero unha realidade xenérica, como é a percepción que moitas veces temos da lingua galega os propios galegofalantes. Para reflexionar. 

Por último, un artigo, no seu blogue, de Quique del Río, no que reflexiona sobre a recente polémica xurdida entre o BNG e o embaixador israelí a conta da condena ou non do nazismo, relacionado todo elo coa realidade actual en Palestina.

Venres, 15 de febreiro de 2008

A política é unha arte complicada, principalmente porque é imprevisíbel. Cando un pensa que as forzas políticas están para recoller sensibilidades comúns, moitas veces a tenaz realidade insiste en levarnos ao contrario, a forzarnos a pensar que hai algo máis aló das ideas.

Vén de ser presentada unha moción de censura no Concello de Santa Comba, capital das terras do Xallas. O certo é que a situación neste concello se volveu complicada tralas últimas municipais. Fagamos un breve resumo: o PP foi a forza máis votada, pero perdeu a maioría absoluta despois de dezaseis anos de goberno monocor; o PSOE foi a forza menos votada, obtendo só dous edís sobre 17 posíbeis, e polo medio dúas formacións por libre propias da vila, Independentes por Santa Comba e Terra de Xallas.

Ningunha forza política quixo apoiar a continuidade de Toja Parajó na alcaldía, pero o pacto entre as outras tres forzas semellaba un imposíbel. Ao final, os votos dos tres partidos da “oposición” alzaron á alcaldía a Ucha Velo, candidato do PSOE, pero só un dos dous partidos independentes se integrou no goberno, que quedou en franca minoría (catro concelleiros/as sobre unha corporación de dezasete).

Os independentes de Miguel Pérez apoiaron a Ucha Velo, pero, digámolo así, fixeron a “puñeta” dende o primeiro día. En breve, Miguel Pérez converterase no terceiro alcalde de Santa Comba no breve período de un ano, contando unicamente con dous apoios da súa forza política (José Fernández Pazos e el propio), mais si coa inestimábel colaboración do PP, que arrima os seus sete votos no salón de plenos para desbancar ao actual alcalde.

Varias reflexións sobre a lealdade e a coherencia: Miguel Pérez, non foi sempre oposición e contrario ao PP? Non apoiou fai menos de un ano ao actual alcalde? O PP non dicía que debía gobernar sempre a forza máis votada? Como agora dan o seu apoio a quen apenas aporta dous votos no salón de plenos? Onde está a lealdade do propio Partido Popular, quen propiciou a partida do ex-alcalde e compañeiro para facer posíbel a moción de censura? Onde a lealdade do PP coa propia compañeira María José Ares Casal, que foi a única que tivo claro o principio do PP de que se había pacto, a alcaldía tería que ser para eles? Simplemente, quen no PP non podía entrar no pacto, quedou fóra.

E a actualidade das nosas terras tamén nos ofrece outro caso para reflexionarmos sobre a lealdade política. Falabamos fai uns días do revolto que andaba o patio no PSOE de Vimianzo, cunha asemblea que non estaba moi claro quen convocaba, cun alcalde cuestionado por algúns dos seus, e con dúbidas sobre por onde remataría saíndo a situación.

Pois ben, a asemblea do PSOE seica rematou en empate técnico, xa que se decidiu aprazar a decisión sobre o relevo interno, co que o único que se fai é prolongar a tensión. Pero, no consistorio,  semella quedar clara a maioría. Se había dúbidas sobre por onde rompería o goberno (se entre os partidarios do alcalde e o PP, ou o sector renovador do PSOE e o BNG), esta semana o alcalde destituía á portavoz do PSOE, Nieves Lema, co cal xa vai quedando claro quen manda e semella que o sector renovador dentro do PSOE vai ter que achantar.

Mais é paradigmática a situación, non só porque o alcalde vimiancés (esta semana envolto en diversas polémicas co BNG da comarca, coa súa propia deputada Marisol Soneira e co seu partido a nivel galego) decidise decapitar á súa portavoz e persoa que semellaba despuntar para optar ao relevo do veterano político, senón incluso máis polo feito de que os dous protagonistas principais, Alejandro Rodríguez e Nieves Lema son tío e sobriña. E é que en política xa non se respeta nin a familia…