Domingo, 16 de marzo de 2008
Parece que foi onte pero xa fai cinco anos daquela tristemente famosa foto, a do Trío das Azores: Bush, Blair e Aznar. Trío que debería ser cuarteto, pois tamén estaba por alí Durao Barroso na súa calidade de anfitrión.
En todo caso, fai xa cinco anos que estes tres presidentes decidiron invadir Iraque, dando un ultimato de catro días ao anterior presidente Sadam Husein. Logo, a historia de case todos/as coñecida: a invasión, a fuga de Sadam, a súa captura e asasinato e, até hoxe, coa ocupación, os atentados, e o goteo constante de vítimas que non cesa.
A guerra ten todo ou moito de inxusta, pois quen segue a padecer as consecuencias é o pobo de Iraque, cunha sangría de vítimas sen fin, cunha “liberdade” irreal e cunha inestabilidade interna que non se sabe como continuará. EEUU, a promotora do ataque, foi ficando soa, tralo cambio de goberno en 2004 en España, e as sucesivas decisións internacionais dos países que acabaron enviando tropas á ocupación de ilas retirando. A guerra, para EEUU, tamén ten cifras, as dos seus militares mortos, e tamén a do seu custo económico: 12.000 millóns de dólares ao mes, que se di ben pronto. E cantas cousas non se amañarían con todo ese diñeiro?
A guerra, aliás, para o actual presidente Bush tamén é unha bomba de reloxería, pois segue a dinamitar e polarizar as valoracións sobre a súa xestión presidencial, que rematará este ano. Xa non é posíbel valorar o mandato do segundo dos Bush sen falar da guerra, e o resultado non é positivo. As críticas véñenlle de todos lados, incluso vén de dimitir o seu responsábel de operacións no Iraque, que días atrás criticara nun artigo de opinión a xestión do presidente Bush.
Este ano haberá presidencias nos EEUU. Veremos se quen asuma o relevo (Bush xa non pode volver presentarse) ten a capacidade e a valentía para solucionar o lío que alguén abriu no Iraque, e a ver se consegue facelo sen deixar a este pobo en peor situación da que estaba.
Comentarios Recentes