Nas terras de Pondal

Martes, 18 de marzo de 2008

De natural tendemos á benevolencia, a pensar que a xente, cando di as cousas, as di de corazón, tal e como as sinte, porque cre que iso axudará a mellorar a situación.

Por iso, cando hoxe lemos na prensa que Alberto Núñez Feijoo vén de manifestar que non hai nada máis urxente que a reforma do voto emigrante, pensamos que quizais teña razón. Que o feito de que algunhas persoas enviaran, dende o estranxeiro, votos acompañados do certificado de defunción do suposto votante, debería dar que pensar. Que o feito de que non se vote en urna e non se garanta a identidade de quen exerce o voto, pois non é positivo.

Quizais por iso, porque pensamos que é certo, non pensamos que estas declaracións de Núñez Feijoo teñan nada que ver coa recente e contundente derrota do PP no que respecta ao sufraxio chegado do exterior, onde o PSOE lle comeu máis do 60% do voto.

Quizais por sermos bondadosos podemos entender que o feito de o PP gobernar durante durante 16 anos Galiza e 8 o Estado sen ter amañado esta cuestión se debese máis que nada a un esquecemento, e non, para nada, ao feito de entón ser eles os beneficiados do voto exterior.

Quizais, quizais… quizais tarde piaches, Alberto.

Luns, 17 de marzo de 2008

Algunha xente puido pensar que coa aprobación da tímida lei sobre a memoria histórica pasariamos, por fin, páxina, e o franquismo, a ditadura, desaparecería das nosas vidas, e poderiamos comezar dunha vez a crer que vivimos nun Estado que cre e acredita na democracia.

Sen embargo, a realidade bate forte nos nosos fuciños. Onte a prensa local recollía unha denuncia do BNG na que se manifestaba que na restauración que acometeu o Concello de Coristanco no Río do Canal se procedeu á conservación e repintado do xugo e as frechas, símbolo claro dun pasado non tan lonxano. Mentres a lei da memoria histórica da un prazo para a eliminación dos vestixios do franquismo, os gobernantes de Coristanco tiran polo camiño contrario e sacan brillo ás máis escuras lembranzas.

Lamentabelmente, a actitude dos gobernantes “populares” de Coristanco non é única, posto que outro caso moi sonado é o da Laracha. Nesta vila, a pesar das moitas mocións que se teñen presentando pedindo cambios, o goberno local (PP) insiste en manter como nomes das rúas moitísimos altos cargos da ditadura, atopándose o caso máis lamentábel e significativo no propio edificio municipal. O Concello da Laracha, ente que representa a toda a veciñanza e ao poder democrático local, ten a súa residencia na Praza do Xeneralísimo. Aí é nada.

En fin, que máis que a aprobación dunha lei, lamentabelmente, o paso adiante terá que vir dado pola retirada da vida pública dun bo número de persoas que constitúen unha rémora do pasado máis do que unha oportunidade de futuro.

Domingo, 16 de marzo de 2008

Parece que foi onte pero xa fai cinco anos daquela tristemente famosa foto, a do Trío das Azores: Bush, Blair e Aznar. Trío que debería ser cuarteto, pois tamén estaba por alí Durao Barroso na súa calidade de anfitrión.

En todo caso, fai xa cinco anos que estes tres presidentes decidiron invadir Iraque, dando un ultimato de catro días ao anterior presidente Sadam Husein. Logo, a historia de case todos/as coñecida: a invasión, a fuga de Sadam, a súa captura e asasinato e, até hoxe, coa ocupación, os atentados, e o goteo constante de vítimas que non cesa.

A guerra ten todo ou moito de inxusta, pois quen segue a padecer as consecuencias é o pobo de Iraque, cunha sangría de vítimas sen fin, cunha “liberdade” irreal e cunha inestabilidade interna que non se sabe como continuará. EEUU, a promotora do ataque, foi ficando soa, tralo cambio de goberno en 2004 en España, e as sucesivas decisións internacionais dos países que acabaron enviando tropas á ocupación de ilas retirando. A guerra, para EEUU, tamén ten cifras, as dos seus militares mortos, e tamén a do seu custo económico:  12.000 millóns de dólares ao mes, que se di ben pronto. E cantas cousas non se amañarían con todo ese diñeiro?

A guerra, aliás, para o actual presidente Bush tamén é unha bomba de reloxería, pois segue a dinamitar e polarizar as valoracións sobre a súa xestión presidencial, que rematará este ano. Xa non é posíbel valorar o mandato do segundo dos Bush sen falar da guerra, e o resultado non é positivo. As críticas véñenlle de todos lados, incluso vén de dimitir o seu responsábel de operacións no Iraque, que días atrás criticara nun artigo de opinión a xestión do presidente Bush. 

Este ano haberá presidencias nos EEUU. Veremos se quen asuma o relevo (Bush xa non pode volver presentarse) ten a capacidade e a valentía para solucionar o lío que alguén abriu no Iraque, e a ver se consegue facelo sen deixar a este pobo en peor situación da que estaba.

Venres, 14 de marzo de 2008

O pasado ano o Concello de Carballo puxo en marcha un proxecto novedoso, solidario, cultural e internacionalista: naceu Panxea. Co obxectivo de unir a través da diversidade cultural, en idénticas datas (coincidindo coa festividade de Semana Santa) tivo lugar este primeiro evento no aparcamento do Pazo da Cultura.

Panxea 2008 nace co obxectivo de consolidar un proxecto que sitúe a Carballo como referente máis aló das fronteiras da comarca, cun programa variado, con música de diversas orixes (Uruguay, Cuba, Euskadi…), con feira de asociacións, con espazo para o comercio xusto, con espectáculos de rúa… en fin, unha oferta variada e multicultural.

Panxea 2008 é unha alternativa diferente, atraínte, e sobre todo novidosa no escenario da comarca de Bergantiños. Poucos espectáculos, poucas ofertas de ocio, terán nacido con tan boas pretensións.

Longa vida, pois, a este festival Panxea que, entre os días 20 e 22 de marzo, terá lugar no aparcamento anexo ao Centro Comercial Bergantiños Haley, cun convite a coñecer mundo (desta volta, en especial, sudamérica) sen saírmos de aquí.  

Por certo que Panxea volve coincidir no tempo con outra actividade ben interesante e senlleira xa na historia da Costa da Morte como é a Mostra do Encaixe de Camariñas. Dende aquí, por suposto, convidamos tamén a visitar ese fantástico evento. Ambas dúas actividades constitúen, de certo, unha oferta ben interesante para esta ponte festiva.

Xoves, 13 de marzo de 2008

Abondo deron de si as eleccións, e é hora de ir pechando a sección. Estes días estamos cos últimos retazos de campaña, agora a contas do reconto do voto emigrante. Neste senso, e sendo xa improbábeis as variacións en Galiza, o máis destacábel veu pola perda dun escano de CiU, escano que recuperou o Partido Popular, aínda que este dato para nada vai alterar o escenario a nivel electoral.

Para rematar, cumpría ao mellor facer unha reflexión sobre a lei electoral. Tense dito en moitas ocasións que o sistema electoral beneficiaba aos partidos nacionalistas, en detrimento doutras forzas que se presentaban en todo o Estado, como IU. E decote había queixas polo que de particular ten a Lei D’Hont, que é a que regula a forma de repartir os escanos.

Nestes días pululan pola rede diversos estudos que analizan cales terían sido os resultados se, co mesmo número de votos, tivesemos unha circunscrición única (e non 52, como na actualidade) ou incluso un reparto de escanos proporcional e non a través da Lei D’Hont.

Nunha web española atopámonos cunha extrapolación dos datos a unha circunscrición única, e vemos a primeira grande falacia. Os partidos nacionalistas apenas experimentan variación, xa que mentres o PNV perdería dous escanos, pola contra CiU mantería resultados e incluso BNG e ERC gañarían un escano. Pola contra, si queda plasmado de forma evidente como os dous grandes partidos saen beneficiados a costa de IU, xa que cunha circunscrición única, o PSOE perdería oito escanos e o PP seis, a maioría dos cales irían para a citada coalición. Esa é a verdadeira clave de que nunca se chegue a reformar en España a lei electoral: os grandes beneficiados son os dous partidos maioritarios, que co 83% dos votos obteñen o 92% da representación.

No blogue O Reverso podemos ollar este mesmo cálculo ou outro baseado  nunha circunscrición intermedia, pero tamén é interesante a outra extrapolación que fai, cambiando a Lei D’Hont por un reparto de escanos baseado no método proporcional.  A sangría de deputados/as que perderían os dous grandes é aínda maior.

Así que, amigos e amigas, xa podemos adiantar que non haberá reformas da lei electoral. Quen controlan o 92% do novo Congreso dos Deputados teñen moi claro que así lles vai moi ben.

Para pechar esta sección, deixámosvos uns vídeos coa valoración dos líderes dos tres grandes partidos galegos sobre os resultados electorais. Como comprobaredes, coma case sempre, ninguén perdeu.

Mércores, 12 de marzo de 2008

Son xa demasiados días dándolle voltas ao tema das eleccións, e ao mellor é cousa de tomar un pouco de aire e cambiar un algo de tema. Así que hoxe aproveitamos para botar un ollo a algunhas cousas que circulan pola rede e que dan que pensar sobre o que somos e se de verdade o ser humano pode ser considerado un animal racional.

Por exemplo, o “suceso” de Guillermo Vargas que decidiu montar unha “obra de arte” consistente en atar nunha corda un can que recolleu na rúa, expoñelo, e deixalo morrer de inanición, sen darlle nada de comer, mentres fronte a el se podía ver a frase “Eres lo que lees” escrita con comida para cans.

O declive do animal e a súa posterior morte, que estivo “exposta” ao público na Bienal Centroamericana de Arte do 2007, foi observada de forma impasíbel polo creador e o público que por alí pasou, sen que ninguén obxectase nada á morte absurda e innecesaria do animal. E non só iso, senón que os organizadores da bienal volveron convidalo a facer a mesma exposición. Non ten sentido ningún. Podedes ver varios vídeos na rede, aquí quédavos un, e estanse a recoller sinaturas para impedir que se repita o experimento.

Tamén é para reflexionar o caso dun axente de viaxes que vén de ser censurado case sen el sabelo. Steve Marshall tiña varias páxinas webs promocionando viaxes a Cuba. De repente, todas as súas páxinas foron censuradas e pechadas por orde dos EEUU. O máis lamentábel do caso é que desapareceu, xa non o dereito á liberdade de expresión (as páxinas web só falaban de turismo) senón incluso á presunción de inocencia e a un xuízo xusto con dereito a defensa, xa que as páxinas web foron pechadas sen darlle nin o máis mínimo aviso ao seu titular. Exemplo claro e triste da democracia en que queren que vivamos.

Outra nova interesante destes días, para a reflexión, son as manifestacións do Papa Bieito XVI, que no xornal L’Observatore Romano (o xornal do Vaticano) vén de facer pública unha nova listaxe de pecados. Xa non abonda coa ira, a gula ou a luxuria, había que actualizar a lista de pecados aos mundos modernos. Dende agora, é pecado a contaminación ambiental (podemos estar de acordo, haberá que analizar en que medida, porque todos contaminamos), a participación en experimentos científicos e ensaios xenéticos, e incluso o consumo de droga.

Con isto, e tendo en conta a vida humana, somos para a igrexa todos e todas pecadores? Tamén o é calquera cura de aldea ao coller o coche, xa que iso contamina? E ao beber viño de misa (non esquezamos que o alcol tamén é unha droga segundo a Organización Mundial da Saúde)? Dende logo, que ben nos ven a Igrexa católica que sempre nos dá que falar.

Martes, 11 de marzo de 2008

Onte, resaca electoral, analizabamos os resultados electorais do domingo en clave de país, e abordamos, pensando nas eleccións galegas do vindeiro ano, a cuestión das tendencias. Hoxe, a prensa local detense polo miúdo e as mesmas tendencias poden observarse claramente na comarca.

En xeral, na Costa da Morte o PP mantense como a forza máis votada, pero cede no conxunto da Costa da Morte máis de tres mil votos. No mesmo escenario, o BNG é a forza que manifesta o auxe máis importante, con máis de 1600 novas papeletas, mentras que o PSOE recupera unhas 1300, aproximadamente.

Pero hai datos concretos que merecen ser comentados, e que tamén poden axudar a comprender o momento en que vivimos. Por exemplo, é moi significativo que o BNG, aínda que de forma moderada, foi quen de sumar máis votos que nas pasadas eleccións (2004) nos sete concellos da comarca de Bergantiños, e en xeral mellorou notabelmente nas vilas onde manexa a alcaldía, especialmente en Zas, pero tamén en Carballo e Corcubión, o que pode interpretarse como un respaldo á súa acción de goberno.

O PSOE obtén por primeira vez a vitoria en Carballo despois de quince anos (a última databa de 1993). Porén, é significativa a contundente derrota sufrida polo PSOE en Cerceda, onde goberna con amplísima maioría (9 de 13 concelleiros/as), e o forte descenso en Vimianzo, onde o partido está sumido nunha crise interna, o que beneficiou a PP e BNG, que obtiveron uns moi bos resultados na capital de Soneira.

 O PP mantense como a forza máis votada, e valora como moi positivos os seus resultados en Santa Comba (onde acaba de apoiar unha moción de censura) e Vimianzo, pero sufriu algúns varapaus cos que non contaba, como a derrota en Fisterra, onde gobernan cunha folgada maioría absoluta.

En fin, que a Costa da Morte segue a tendencia do país, e semella que o cambio galego, que o xiro á esquerda, continúa suave pero imparábel. Veremos se é así.

Luns, 10 de marzo de 2008

Van aló xa máis de tres décadas, pero a clase obreira non pode esquecer. O franquismo estaba nos seus estertores, e as reivindicacións comezaban a tomar a rúa.  Após unha década de auxe, 1972 foi un ano de loita intensa, con sucesivas folgas en Ferrol, Vigo e outros puntos do país en defensa da liberdade.

Neste escenario, en Ferrol, tiveron lugar os feitos que hoxe merece que lembremos. Tal data como hoxe, 10 de marzo, no escenario das manifestacións obreiras en busca dun cambio, dunha ruptura co sistema franquista, dous operarios de Bazán, Amador Rey e Daniel Niebla perderon a vida pola represión policial, mentras outro medio cento de persoas resultaban feridas.

Como dixo o poeta, mataron a Amador e Daniel, mais eles deixaron semente de vencer. As mobilizacións continuaron, o réxime morrería co seu fundador e a democracia chegaría. Hoxe, trinta e seis anos despois, é hora para o recordo, pero tamén para continuar na loita, porque moitas das reivindicacións de entón (o dereito a unhas condicións de traballo e a un salario dignos) seguen sendo precisas aínda hoxe.

O día 10 de marzo foi “institucionalizado” polo Parlamento galego, por acordo unánime en 1997, como Día da Clase Obreira Galega (a data xa viña sendo reivindicada como tal), pero esa institucionalización non ten que ocultar o seu verdadeiro carácter, o da mobilización, o da toma de consciencia da clase obreira, o de comprendermos que para mudar o mundo temos que loitar. Por vós, Amador e Daniel, a loita terá que continuar!

Luns, 10 de marzo de 2008

O “galego” Rajoy non visitará, cando menos para quedarse, o Palacio da Moncloa. Practicamente pechado o reconto das eleccións xerais, varias cousas semellan claras:

1) O plantexamento mediático da campaña favoreceu sobremaneira o bipartidismo. A excesiva importancia dada dende todos os medios de comunicación ao debate, os previos e as postrimerías, aínda recoñecendo todo o mundo o inútil dos dous debates Zapatero-Rajoy, polarizou aínda máis o voto entre PP e PSOE. A esta tendencia só sobreviviu o BNG, que mantivo representación (2 deputados/as), para alén de Rosa Díez, que debutada e obtén unha acta (a súa), mentras todas as demais forzas sufrían caídas de diversa consideración.

2) O PP mantense, en vano. A súa subida de votos é inútil, pois non ten opcións reais de chegar a gobernar.

3) A vitoria do PSOE foino a costa dos seus aliados anteriores, aos que “enguliu” electoralmente, collendo cinco deputados/as a ERC en Cataluña e facendo case desaparecer a IU. Con este escenario, o PSOE mellora a súa posición absoluta, pero non tanto a relativa, toda vez que as forzas que votaron a súa investidura fai catro anos non lle serven agora para saír electo, o cal lle obrigará a buscar outros apoios.

4) Os augurios do BNG cumpríronse, toda vez que se consumou a ausencia de maiorías absolutas e a posición relativa do BNG vai ser agora determinante en Madrid, toda vez que o PSOE precisa apoios máis aló dos que xa tiña.

 Quedan días e días para facer cábalas, mais semella que pode ser unha lexislatura interesante para o país, haberá que agardar a ver que acontece. Dende logo, o mapa electoral galego ofrece poucas variacións en canto a representantes electos (Galiza terá desta volta un deputado menos nas Cortes, e iso é todo o que perde o PP, máis nada), pero si ofrece datos interesantes sobre tendencias de voto, que a bo seguro serán analizadas de cara ás inminentes eleccións galegas.

O Partido Popular mantense como a forza máis votada, pero cede tres puntos porcentuais en intención de voto, confirmando a súa tendencia á baixa. As forzas do bipartito recuperan esa mesma distancia, en maior medida o PSdeG, que aproveita que estas eleccións lle son máis favorábeis e o factor mediático. O BNG, pola súa banda, confirma a recuperación, frea a caída, e non só mantén a representación senón que o fai mellorando o número de votos obtidos a pesar do aumento da abstención.

Con isto, malia todo, semella que no horizonte aproximado dun ano, se vislumbran unhas eleccións galegas abertas e onde aínda pode pasar de todo.

Sábado, 08 de marzo de 2008

Ben, quedan unhas últimas horas para reflexionar sobre que facer na data de mañá, se votar, non votar, se votar como galegos/as, se votar con cabeza e corazón ou se votar con todas as forzas.

En todo caso, estas foron as primeiras eleccións que se viviron desde esta humilde web, que abriu unha ventá específica a través da sección 9-M. Quizais, para esta xornada de reflexión, o mellor que poidamos facer sexa recomendarvos unha visita a esta sección e repasardes o que deron de si estes últimos días.

A campaña tivo algo de todo, por fin houbo debates, vivimos o aproveitamento da infancia, coñecemos a historia completa do “Mano dura, cabeza y corazón” do PP (Partido Patriota), vimos alternativas minoritarias e algunhas certamente rancias e comprendemos a importancia do voto para unha vida feliz.

A campaña viuse truncada, a poucas horas do seu remate, por un atentado imperdoábel. Dende aquí, animamos a toda a xente a manifestar a súa repulsa exercendo como cidadáns e cidadás, manifestando o seu parecer nas urnas, e facéndoo tal como fariamos se ETA non tivese aparecido. Iso é o mellor que podemos facer, non deixar que decidan por nós.

O luns xa botaremos un ollo ao que deu de si o 9-M, hoxe, polo de pronto, toca reflexionar. Boa lectura.