Mércores, 30 de abril de 2008
Segundo os clásicos manuais e dicionarios, a democracia viña a significar algo así como o goberno do pobo, e é un concepto que sempre se entendeu ligado á participación cidadá, aínda que fose no seu concepto máis cativo de exercicio do dereito a voto (para nós, dende logo, ten que ir moito máis aló).
No entanto, as xentes que están a construír a “nova Europa” e que presumen de democracia mundo adiante, semella quereren reiventar tamén aquel concepto. A anterior proposta de Tratado Constitucional Europeo fora aprobada en moitos países sen consulta cidadá, e noutros fíxose cun debate nulo, caso español. Alí onde houbo participación e debate, o proxecto recibiu varapaus que fixeron tambalear e caer o proceso, cos casos significativos de Francia e Holanda.
Máis os “gurús” da nova democracia europea non ceden no seu empeño de facernos crer que precisamos unha constitución nova, e vánnola impoñer polo si ou polo non. Tralo paso atrás provocado por Francia e Holanda, a UE aprobou un novo acordo, o Tratado de Lisboa, que viña recoller, no fundamental, a proposta do tratado constitucional anterior.
Agora, iso si, para evitar disgustos, retiraron a palabra á cidadanía, e fuxiuse de convocar referendos. Para que?, pensarían eles. Así, máis dunha ducia de países xa ratificaron ese acordo por vía parlamentar, sen consulta cidadá de ningún tipo. Entre os países ratificadores destaca, quizais pola celeridade, o caso de Francia, que despois de ter organizado un referendo no que gañou o “non”, aproba por vía parlamentar o contrario, nunha clara mostra de desprezo á cidadanía e á democracia.
Con este escenario, só un país ten programado referendo. Trátase de Irlanda, onde a cita coas urnas está programada para este 12 de xuño. Aínda así, fronte ao debate, segue habendo quen quere meter máis medo que argumentos. O primeiro ministro Bertie Ahern declaraba que unha hipotética vitoria do non tería repercusións para o seu país e cualificaba esta hipótese como un desastre.
Quizais todo isto teña a ver con que o tratado precisa da unanimidade dos países membros, e se Irlanda di que non, o tratado ficará paralizado. Neste escenario, as últimas enquisas fan tremer á clase política irlandesa, posto que o si conta a día de hoxe con pouco máis dun 30% de apoios (segundo as enquisas), unha cifra moi semellante á de persoas que afirman que votarán non, mentras que case unha cifra parella manifesta non ter claro o sentido do seu voto.
A reflexión, o verdadeiramente importante, é ver o triste que resulta que en vez de argumentos se queira poñer medo, que de todos os “países democráticos” da UE só un se atreva a organizar unha consulta popular, e que non preocupe o máis mínimo o que opine a cidadanía porque a clase política xa sabe cara onde quere ir e vano facer igual.
Comentarios Recentes