Ago 02
Sábado, 02 de agosto de 2008
Rosalía de Castro representa unha figura senlleira das nosas letras, a grande cantora da Galiza que non se resigna. Moitos son os versos que ten deixado, como aquel “Castellanos de Castillla” ou a “Negra sombra”, mais hoxe queriamos renderlle aquí un tributo á súa persoa, e para iso recordamos a dous homes que a homenaxearon como nós non saberiamos facelo: Curros Enríquez e Amancio Prada.
Manuel Curros Enríquez escribiu, quizais, o poema máis fermoso que se lle teña dedicado a Rosalía, Na fronte unha estrela:
Do mar pola orela
mireina pasar,
na frente unha estrela,
no bico un cantar.
E vina tan sola
na noite sin fin,
¡que inda recei pola probe da tola
eu, que non teño quen rece por minI
A musa dos pobos
que vin pasar eu,
comesta dos lobos,
comesta se veu. . .
Os ósos son dela
que vades gardar.
¡Ai, dos que levan na frente unha estrela!
¡Ai, dos que levan no bico un cantar!
E Amancio Prada ten posto música aos máis fermosos versos de Rosalía. Velaquí o exemplo máis significativo, o “Adiós ríos, adiós fontes”:
Comentarios Recentes