Hoxe vén de confirmarse o que xa se anunciaba fai uns días: a situación de Santa Comba deu unha reviravolta. Sete concelleiros/as do PP apoiaron a Miguel Pérez, candidato de IxSC, quen contou ademais para obter o bastón de mando cun dos edís da súa propia formación política.
Pola contra, e como era de agardar, votaron en contra os dous edís do PSOE (entre eles o ex-alcalde) e dous concelleiros que concorreran na candidatura do propio Miguel Pérez nas eleccións municipais. Para completar o escarnio, non só parte da candidatura do novo alcalde votou en contra, senón tamén María José Ares Casal, unha das concelleiras máis veteranas do propio Partido Popular.
Xa que logo, o escenario en Santa Comba seguirá movido no que resta de mandato, onde ocuparán o goberno a maioría de dous partidos políticos (IxSC e PP) e quedarán na oposición PSOE, TEXA, e parte dos grupos de goberno (dous concelleiros de IxSC e unha do PP) que non apoian ao novo goberno pese a que si o fan os seus partidos políticos. Total, un pouquiño de todo.
Tamén cambiou, ou non, a situación en Cuba, onde se escolleu como novo Presidente a Raúl Castro, quen sucede a seu irmán Fidel, e deixa inicialmente pechadas as esperanzas dunha transición na illa.
Hoxe é, de certo, un día bastante completo no informativo, tanto no plano máis próximo como na actualidade do mundo, que vive momentos de certa convulsión. Xa que logo, unha breve reseña de algunhas cousiñas interesantes sobre as que botar un ollo na prensa do día.
Un alcalde fóra de si
Sempre se di que en política as formas son fundamentais, por iso é noticia cando algún perde as formas. O caso de hoxe é bastante significativo, porque non falamos dun calquera.
Xosé Crespo é alcalde de Lalín, un home de peso dentro do Partido Popular e até fai ben pouco presidente da FEGAMP, é dicir, representante da clase política local e do conxunto dos concellos do país. Por iso, por non ser Xosé Crespo un calquera, as súas palabras, nas que fala de meter cartas no cu e chimpar os dentes doutras persoas da clase política, son un claro exemplo do que non deben ser quen nos gobernan.
Onde estará a “Mesa por la libertad lingüística”?
A Mesa pola Normalización Lingüística vén de facer públicas arredor de corenta denuncias por discriminación por causa de lingua no noso país. Recóllense, nas denuncias, comentarios do tipo “Burra, no hables lenguas menores” e cousas polo estilo (literais).
En fin, ante este escenario, agardamos a presenza pública da Mesa por la Libertad Lingüística e de Galicia Bilingüe, que xa que din defender que neste noso país se poida falar en calquera das dúas linguas indistintamente, supoñemos que arestora estarán indignadísimos e non tardarán en saír aos medios. Ou quizais non?
Cosova e a resposta española
Falabamos onte da recente proclamación de independencia de Cosova, e de como o mundo semellaba dividido entre quen se propuñan aceptar o voto unánime do parlamento cosovar e quen, caso de Serbia ou Rusia, se opoñen frontalmente.
Neste escenario internacional, sorprende ver a postura española, quen, contrariamente á maioría de países da UE (como Francia, Italia ou Gran Bretaña) manifestou estar en contra da decisión cosovar. Quizais isto se deba, en grande medida, ao feito de estarmos en precampaña e ás relacións - analoxías que moita xente poida querer establecer coas reivindicacións galegas, vascas ou catalás.
De feito, é moi interesante o artigo que hoxe publica Vieiros, no que se recolle a valoración da prensa internacional sobre a postura española, na que semella que medio mundo interpreta o medo do goberno español desa maneira.
É triste que isto sexa así. Para nós polo menos, o voto unánime dun parlamento é unha expresión de democracia; pretender que a decisión de terceiros países poida valer máis que a decisión dun pobo cuestiona moi moito a forma en que, cando menos os antiimperialistas, pensamos que debe rexerxe o mundo. Por que non deixar que o pobo cosovar decida?
Vaise Fidel Castro
É e vai ser durante os vindeiros días portada en case toda a prensa mundial, así que tempo haberá para abordar causas e consecuencias.
Fidel Castro, despois de medio século no poder en Cuba, anuncia que renuncia á presidencia. Despois de intentos de asasinato e décadas de bloqueo internacional, tanto político como económico, só a súa débil saúde foi quen de apartalo do poder.
Sen dúbida, Cuba será, nos vindeiros anos, un escenario interesante no que se decidan moitas relacións internacionais. Haberá que presentar atención.
Os balcáns marcaron a unha xeración de cidadáns do mundo, que xantaron e cearon a diario durante anos cunha das primeiras guerras televisadas case en directo. En pouco máis dunha década, o estado de Iugoslavia ficou feito anacos. Na data de hoxe, un dos territorios da antiga Iugoslavia, Cosova, vive un momento crucial para o seu futuro.
Un pouco de historia
Cosova é un pequeno territorio que até agora ven formando parte de Serbia (trala desintegración de Iugoslavia), de algo máis de 10.000 quilómetros cadrados e uns 2.2 millóns de habitantes.
Pese ao dominio serbio, a maioría da poboación cosovar é de orixe albanesa. De feito, durante o mandato de Milosevic, o gobernante serbio procurou aumentar a proporción de cidadanía serbia no territorio e reduciu o nivel de autonomía do territorio, tentando coutar as esperanzas de autogoberno cosovares.
Durante a guerra dos balcáns, Milosevic liderou unha das maiores limpezas étnicas que se recordan, aniquilando moita poboación de orixe albanesa. Rematada a guerra, caído Milosevic, sucedéronse episodios de vinganza, que fixeron que a paz aínda hoxe non sexa unha realidade, e o territorio segue baixo goberno da OTAN, con forte presenza militar.
O que terá que pasar
O parlamento cosovar vén de proclamar, por unanimidade, a súa independencia, feito que non é apoiado por Serbia. Nas rúas, o escenario é de festa, e milleiros de cidadáns desprazáronse á capital para participar dos festexos. Mentras, no escenario político, xógase unha partida de xadrez.
Kostunica, primeiro ministro serbio, vén de calificar o acontecido como a proclamación dun estado falso que viola o dereito internacional, e Rusia está a tentar facer valer a súa posición de forza na orde internacional para que non se recoñeza o novo estado.
Da outra banda, até sete países (entre eles EEUU, Gran Bretaña ou Francia) veñen de respaldar o proceso, e a OTAN vén de sinalar que non permitirá que a forza volva irrumpir na zona.
Nun momento coma este, dende o nacionalismo queremos reivindicar, máis unha vez, o dereito dos pobos a decidir o seu futuro, sen imposicións nen violencia. Se Cosova quere formar un estado (como semella ser trala aprobación da proposta polo voto UNÁNIME do seu parlamento), non debe ser ningún outro país quen decida pola poboación cosovar.
Vai xa para tres anos que en España se deu un debate sesgado e interesado: o debate sobre o referendo da Constitución Europea. Após eses tres anos e certos reveses, a “construción europea” avanza logo da aprobación en Francia do Tratado de Lisboa, aprobación certamente relevante se temos en conta que foi en grande medida o “non” francés o que paralizou o anterior intento.
O referendo do tratado constitucional serviu en España para moi pouco. A cidadanía non sabía en grande medida que era realmente o que votaba, e certamente o goberno tampouco puxo moito empeño en informar, até tal punto que incorreu nunha situación case delictiva: son os partidos políticos quen teñen que tentar inclinar o voto, nunca os gobernos, mais no caso dese tratado o goberno español investiu moitos fondos en pedir o “si”, pagando anuncios en prensa, contratando ao máis variopinto da sociedade para pedir o voto (por exemplo, Cruyf ou Butragueño), obviando en todo momento a posibilidade dun debate serio e a fondo sobre o tratado constitucional.
A ocasión serviu, entre outras cousas, para criminalizar ao nacionalismo galego, quen, consecuente cos seus principios, defendeu o “non” a un tratado deseñado dende a dereita, coa mirada posta no capital e cunha regulación de dereitos sociais moi nimia. Sen embargo, fuxindo de debates e razóns, tanto PP como PSOE aproveitaron para dicir que o nacionalismo se opuña a Europa, sen entrar en máis matizacións: ou estás conmigo ou contra min.
Quizais non sexa ao nacionalismo a quen se lle poidan dar leccións neste senso. Moito antes de que existise o PP, moito antes de que se vislumbrase tal proceso, con Europa dividida en dous na segunda grande guerra mundial, o máximo expoñente do nacionalismo, Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, remataba a súa obra máis importante, o Sempre en Galiza, pedindo a constitución do que el daba en chamar “os Estados unidos de Europa”. O que acontece é que xa el entón, e nós agora, tiñamos moi claro que a construción europea non podía ser a calquera prezo nin facerse de calquera maneira, e dende logo ten que ser unha construción pensada para as persoas e os pobos, baseada na igualdade e na extensión dos dereitos da cidadanía.
Aquel referendo pasou en España sen pena nin gloria, e nin sequera a metade do censo acudiu a votar. O que en calquera democracia minimamente seria invalidaría a votación, aquí non significou nada, posto que o referendo non era vinculante, isto é, o goberno de turno ía poder acabar facendo o que quixera, e de feito xa o tiña decidido de antemán.
Pero, ao contrario que en España, noutros países a situación foi distinta. Houbo algúns que optaron directamente por non preguntarlle á cidadanía, o cal é máis que censurábel: pode aprobarse unha “constitución”, unha norma de carácter fundamental, sen referendo? Onde se produciron os referendos, houbo resultados dispares, pero houbo dous que paralizaron o proceso: os “non” de Holanda, primeiro, e, sobre todo, Francia, estancaron o proceso.
Pero os grandes ideólogos desta nova Europa neoliberal non ficaron contentos. Facendo apaños aquí e aló, deseñaron un novo tratado, o de Lisboa, e desta volta, curáronse en saúde.
O tratado é practicamente de idéntico contido ao que por aquel entón ficou na cuneta, pero desta volta aseguráronse de que saíse adiante. Se o problema estaba en Francia, pois sáltase o problema. O parlamento francés acaba de aprobar, sen consulta cidadá, este novo tratado. Consultar á cidadanía, para que? Para que nos diga que non?
É realmente moi triste a concepción que a clase política internacional ten da democracia. Semella que só lles interesa cando lles da a razón.
Non, tranquilidade entre a parroquia fiel e a infiel a Piñeiro, cando falamos do supermartes, non nos referimos aquí ao extinto programa da TVG, senón que estamos a falar do día clave de cara á carreira electoral estadounidense. Mañá, 5 de febreiro, dispútanse un grande número de votacións en diferentes estados dos EEUU que deixarán claro, case definitivamente, que dúas persoas, polos bandos republicano e demócrata, optan á presidencia.
Buceamos pola rede e deixámosvos unha escolma de artigos sobre esta cuestión, hoxe en especial centrándonos no portal Rebelión, unha das webs que acolle maior número de artigos de opinión dun sinnúmero de pensadores da esquerda, o anticapitalismo e os movementos sociais. Unha web moi recomendábel para todas aquelas persoas que queiran obter unha visión do mundo distinta á que nos ofrecen os medios de comunicación tradicionais.
Jorge Majfud, dende a universidade de Georgia, analiza un dos temas centrais no bando demócrata: o primeiro plano que colleron a cuestión racial e de sexo cos dous máximos aspirantes: Barack Obama e Hillary Clinton. O título do seu artigo, moi significativo: Blanco x Negro = Negro.
Laura Carlsen, dende o veciño país de México, fala da importancia do voto latino en Nevada, e aborda algunhas outras cousas de interese: a lexitimidade democrática dos “caucus”, a cuestión racial…
Vicenç Navarro analiza nun máis que interesante artigo a forma en que os diferentes medios transmiten a información electoral estadounidense, así como a forma en que esta nos chega aquí, a miles de quilómetros de distancia.
Tamén, para rematar, facémonos eco dunha pouco común noticia nisto da política, como é o feito de que María Shriver, muller de Arnold Schwarzenegger (ex-actor e actual gobernador republicano) veña de mostrar o seu apoio a un candidato demócrata, Barack Obama.
Mañá é o día clave. Á volta del tocará reflexionar no que ha de ser a carreira presidencial, unha vez que fiquen claros os aspirantes.
Italia caracterizouse nos últimos tempos polos continuos cambios políticos no goberno da República. Coa chegada ao poder de Romano Prodi á fronte dunha coalición de partidos da esquerda, remataba o mandato do dereitos Silvio Berlusconi.
Sen embargo, o feito de chegar ao poder á fronte dunha coalición moi plural e moi diversa, xunto co factor de obter a maioría por un resultado moi estreito, facía que calquera división na fronte fixera tambalear o goberno.
Fai uns días, un dos ministros do goberno foi acusado de certos escándalos, e anunciou que coa súa marcha, o seu partido iríase da fronte gubernamental. Iso facía tremer a maioría que sostiña a Romano Prodi, e hoxe consumouse a caída nunha sesión parlamentar na que, por riba, houbo de todo menos orde, e que rematou coa dimisión do propio Prodi.
Este ano 2008 remata o cuarto reinado da familia Bush á fronte da casa branca estadounidense, despois de dous mandatos de Bush pai, a comezos da década dos noventa, e nos estertores xa do segundo mandato de George W. Bush.
Para quen miramos con certo escepticismo todo o que ocorre no país que decide e condiciona grande parte da política internacional, semella que pouco cambiará. EEUU é un país onde reina o bipartidismo, xa que, aínda que en teoría as eleccións son libres e abertas, só dúas alternativas políticas, a demócrata e a republicana, teñen opcións serias de ocupar o mando.
Na historia recente puidemos ver gobernos dunha ou doutra cor, novos e vellos podemos lembrar os gobernos republicanos das dúas sagas Bush e demócratas da parella Clinton-Al Gore (agora reconvertido a líder do movemento ecoloxismo a bordo do seu “jet” privado, que cousas hai que ver!), e non achamos grandes diferencias: ambos propugnaron guerras, ambos interviñeron descaradamente na política interna doutros países, ambos apoiaron a ditadores ao longo e ancho do planeta…
Non obstante, e aínda a uns meses vista de que finalice o mandato de George W. Bush, quen dacordo coa lexislación ianqui non pode aspirar a un novo mandato, comezou xa a carreira, en forma de eleccións primarias en cada un dos dous grandes partidos. Estas eleccións serán as que determinen que dous candidatos/as optan á casa branca.
O bando demócrata é o que semella ofrecer maior actractivo, xa que aporta novidades á carreira presidencial. Por un lado, Hillary Clinton, unha das candidatas mellor posicionadas, porque sería a primeira muller que, de conseguilo, accedese á presidencia, mantendo, iso si, o factor familiar: se George W. Bush foi sucesor (con mandatos polo medio) de seu pai, Hillary podería ser sucesora do seu marido, Bill Clinton. Pola outra banda, o segundo candidato con opcións serias de ser o aspirante demócrata é Barak Obama, quen podería ser, tamén de conseguilo, o primeiro candidato de cor en gobernar EEUU.
Podes facer un seguimento ao día a través do portal de novas en galego, Vieiros.
Comentarios Recentes