Nas terras de Pondal

Domingo, 21 de setembro de 2008

Que o galego ten inimigos/as en todo o país é xa sabido; que a Igrexa Católica, aínda con positivas excepcións, foi unha intitución que pouco cariño lle demostrou á nosa lingua, tamén; pero, aínda así, hai casos que merecen capítulo aparte. E este é o caso de Armindo Iglesias.

Armindo, cura párroco de Vedra, xa foi motivo de comentario neste blogue hai un tempo, cando saíron á luz pública unhas súas palabras, dadas a coñecer a través dunha folla parroquial, nas que viña a pedir a desaparición do galego. Para Armindo, o galego é unha “incomodidade”, un “refugallo do pasado” e un “dialecto local”. Con ese concepto e nunha suposta defensa da modernidade e o progreso (que argumento máis aburrido, de tantas veces que nolo soltaron xa!), xustificou o seu desprezo cara a lingua da maior parte da súa freguesía, e incluso xustificou medidas nefastas, como a prohibición do galego nos seminarios que imperara noutro tempo.

Aínda que as súas declaracións non son novas, traemos isto hoxe aquí porque A Mesa, organización cívica en defensa da nosa lingua, acaba de lanzar unha iniciativa que pretende promover o envío de correos electrónicos de protesta tanto á Conferencia Episcopal Española (conferenciaepiscopal@planalfa.es) como ao Arcebispado de Santiago (arzsantiago@archicompostela.org).

Convidamos dende aquí a secundar esta iniciativa, para que o galego siga a ter futuro no noso país, tamén no seo da igrexa. Para quen non coñeza as célebres declaracións de don Armindo e queira atopar un argumento para enviar o correo electrónico, velaquí o enlace.

Domingo, 07 de setembro de 2008

Pois si, cadaquén temos que axudar a que a nosa lingua permaneza e mellore, depurándose, no posíbel, de castelanismos e erros innecesarios. Tal é o caso dos termos que hoxe nos ocupan.

En galego, “aportar” só aportan os barcos cando chegan a porto. Ese é o único significado que en galego debe dárselle a esta palabra. Non caben, polo tanto, nin *aportacións económicas nin *aportes calóricos ninha dieta.

Na nosa lingua, para estes significados, podemos botar man das familias léxicas de achegar e contribuír. Deste xeito, pódese facer unha achega económica ou pódese contribuír á mellora da nosa dieta con máis ou menos calorías, mais non hai nada que *aportarlles. Na Galiza, pobo mariñeiro, só aportan os barcos cando voltan á terriña!

Xoves, 21 de agosto de 2008

Unha sección sobre a lingua galega non podía comezar con outro consello máis acaído ca este: goza coa túa lingua. A lingua hai que vivila, pero sobre todo é para vivir, para desenvolvérmonos no día a día.

En todo caso, a razón do titular é a de reiterar a necesidade de usar o termo gozar no canto dos castelanismos *disfrutar ou *desfrutar, calquera deles incorrectos por innecesarios no noso idioma.

Tal e como recolle o dicionario da Real Academia Galega, gozar ten o sentido de vivir algo pracenteiro (”goza facendo trasnadas”, “goza facendo o amor”), o de estar en posesión de algo positivo ou beneficioso (neste caso seguido da preposición de: “goza de fama internacional”, “goza de moitos privilexios”) e o de aproveitarse do efecto beneficioso de algo (”que o goces moitos anos”).

Así que xa sabes, deixa de “disfrutar”, e ponte a gozar coa túa lingua!

Xoves, 21 de agosto de 2008

Queremos arrincar hoxe, no día en que comeza a cita coa palabra na praza dos libros de Carballo, unha nova sección neste blogue. A sección vai tratar sobre a lingua, posto que, así como coidamos da nosa saúde e das cousas que valoramos, de tal xeito debemos tratar a nosa lingua: dándolle vida a través do uso no día a día, mais tentando utilizala cada vez mellor. É un sinal de cariño polo noso idioma, e nas adversas circunstancias que lle arrodean (coa forte influencia da lingua castelá e as palabras innecesarias que dende aí se introducen, fundamentalmente) é moi preciso.