Xa se ten falado nesta tribuna do difícil que é considerar imparcial á maioría da prensa mundial. E, peor aínda, moitas veces os silenzos son ben máis elocuentes que os longos discursos. A prensa estatal é grande amiga de contar en grandes titulares os ataques á liberdade de expresión cometidos por Cuba ou Venezuela, seica, pero non aplica igual raseiro con outros países. Véxase.
O día despois de coñecérense os resultados do non irlandés ao Tratado de Lisboa as caras son aínda de asombro, decepción, e continuas chamadas a seguir adiante (semella que non queren escoitar) dos grandes líderes da unión, habendo incluso quen proclama a continuidade deixando atrás a Irlanda e, incluso, o Reino Unido, o outro grande país euroescéptico, onde hai presentada unha demanda xudicial para esixir un referendo.
Algunha volta nos temos referido neste blogue á imparcialidade mediática. Dende a prensa estatal, a maioría con sede nese Madrid gubernativo, a información existe, a opinión, máis. Os clásicos debates entre a prensa “de dereitas” e a prensa “de esquerdas” ceden parte do seu tradicional enfrontamento para abater ao, neste caso, “inimigo común”, sen desperdiciar, sobre todo por parte da dereita, agora oposición, a oportunidade de tirar algunha pedra contra o goberno central. Reparemos, senón, en tan só algúns dos imparciais titulares destes últimos días.
Á prensa supónselle unha imparcialidade que, maiormente, non ten. Por iso, ninguén se sorprende ao ver titulares de índole totalmente oposta, por exemplo, en El Mundo ou en El País. De feito, todo o mundo sabe xa que os medios xogan un papel crucial na política estatal, con grandes grupos de comunicación apoiando a un bando e zarandeando o contrario.
Aínda que non somos aquí moi amigos de facer caso da prensa de calquera deses dous réximes (socialista ou popular), nas actuais circunstancias, botar un ollo á prensa “da dereita” serve tamén para analizar e comprender a dimensión do que acontece no PP.
No día despois da grande manifestación pola lingua que congregou en Compostela a milleiros de galegos e galegas, hoxe todos os medios se fan eco da nova. Velaquí unha escolma: Vieiros (con dous vídeos), A Nosa Terra, Galicia Hoxe, Gznación, Xornal…
Onte falabamos de tres monstros do humor, mais hoxe temos que falar doutro tipo de monstruosidades. E é que o falar non ten cancelas, e por iso é que nos queda moito que oír, moitas barbaridades. A liberdade de prensa é unha máxima de calquera democracia, a independencia desta debera ser unha das súas virtudes. Nestas nosas terras, lamentablemente, non é así.
Comentarios Recentes